Okulun Halleri Bizim

Dev Çınar

Ben bu okulun biricik, vazgeçilmez çınar ağacıyım. Hayır, hayır! Lütfen beni diğerleriyle karıştırmayın; onlar tam bir facia. Ben onların aksine çocukları seviyorum. Benim dallarım göklere kadar uzanıyor, diğerleri kadar bodur değilim. Kabuğum, diğerlerininki gibi derin yaralar bırakmıyor.

Çocukların kahkahalarını, oyunlarını izledikçe içim bir yaşam enerjisiyle doluyor. Keşke ben de onlar gibi koşup oynayabilsem ama maalesef köklerim bu okulun tabanı gibi derinlerde. Zaten çıkarmak istemezdim. Kolay mı canım, yıllarca sabredip sanki okuldaki bütün çocukları kucaklamaya çalışmak?

Giriş Kapısı

Sabah saat 8.00, hava yavaş yavaş aydınlanıyordu. Araba sesleri çoğalıyordu, öğrenciler üfleye üfleye geliyordu. 1. sınıf öğrencileri anne ve babalarından ayrılacağı için üzgün, 8. sınıflar ise ağır çantalardan dolayı yorgun yorgun okula giriyorlardı.

Saat yavaş yavaş ilerlerken bir anda okulun bitiş zili çaldı. Çocuklar üzerime doğru koşuşuyorlardı, bazıları birbirleriyle önden çıkmak için itişiyor bazıları ise alınacakları zamanın gelmesini bekliyordu. 

Bayrak

Bir çocuğun ipimden nazikçe beni yukarı kaldırdığını hissettim. Yavaşça yukarı doğru yükseliyordum, beni her yukarı çektiklerinde görüş alanım genişliyordu. En yukarıya ulaştığımda önümde bir sürü çocuk vardı. Hava geçen haftaya göre daha çok esiyordu. İstiklal Marşı çalmaya başladı, herkes bana bakıyordu.

            Tören bitti, beni havada bırakıp gittiler. İlk bir saat boyunca hiç kimse bahçeye çıkmamıştı. Okulun karşısında bir bina vardı, bir balkonda yaşlı bir kadın gördüm. Kadın çamaşır asıyordu, rengarenk kıyafetler… Tam o sırada zil çaldı ve çocuklar çığlık çığlığa bahçeye koştular. Çok keyifli ve mutlu gözüküyorlardı.

Güneşsiz Bir Yaşam Rehberi – Zeytin

Hissetmek… Bir an durup etrafında olup biteni fark etmek için bile zamanı yoktur insanların. İşe yaramayan için vurdumduymazlardır. Hepsi. Bugüne dek tek bir kişi bile fark etmedi beni. Değil bir insan; cömertliğiyle tanınan harika(!) Güneş bile. O da bakmaz bana. Neden umrunda olsun ki çöplerin içinde, o köşede yalnız başına duran çelimsiz zeytin.

scroll-top